KotiRyhmätKeskusteluLisääAjan henki
Etsi sivustolta
Tämä sivusto käyttää evästeitä palvelujen toimittamiseen, toiminnan parantamiseen, analytiikkaan ja (jos et ole kirjautunut sisään) mainostamiseen. Käyttämällä LibraryThingiä ilmaiset, että olet lukenut ja ymmärtänyt käyttöehdot ja yksityisyydensuojakäytännöt. Sivujen ja palveluiden käytön tulee olla näiden ehtojen ja käytäntöjen mukaista.

Tulokset Google Booksista

Pikkukuvaa napsauttamalla pääset Google Booksiin.

Ladataan...

1000 Years of Annoying the French (2010)

Tekijä: Stephen Clarke

JäseniäKirja-arvostelujaSuosituimmuussijaKeskimääräinen arvioMaininnat
6201938,756 (3.85)20
History. Nonfiction. Humor (Nonfiction.) HTML:The author of A Year in the Merde and Talk to the Snail offers a highly biased and hilarious view of French history in this international bestseller.

Things have been just a little awkward between Britain and France ever since the Norman invasion in 1066. Fortunatelyafter years of humorously chronicling the vast cultural gap between the two countriesauthor Stephen Clarke is perfectly positioned to investigate the historical origins of their occasionally hostile and perpetually entertaining pas de deux.

Clarke sets the record straight, documenting how French braggarts and cheats have stolen credit rightfully due their neighbors across the Channel while blaming their own numerous gaffes and failures on those same innocent Brits for the past thousand years. Deeply researched and written with the same sly wit that made A Year in the Merde a comic hit, this lighthearted trip through the past millennium debunks the notion that the Battle of Hastings was a French victory (William the Conqueror was really a Norman who hated the French) and pooh-poohs French outrage over Britain's murder of Joan of Arc (it was the French who executed her for wearing trousers). He also takes the air out of overblown Gallic claims, challenging the provenance of everything from champagne to the guillotine to prove that the French would be nowhere without British ingenuity.

Brits and Anglophiles of every national origin will devour Clarke's decidedly biased accounts of British triumph and French ignominy. But 1000 Years of Annoying the French will also draw chuckles from good-humored Francophiles as well as "anyone who's ever encountered a snooty Parisian waiter or found themselves driving on the Boulevard Priphrique during August" (The Daily Mail). A bestseller in Britain, this is an entertaining look at history that fans of Sarah Vowell are sure to enjoy, from the author the San Francisco Chronicle has called "the anti-Mayle . . . acerbic, insulting, un-PC, and mostly hilarious.".
… (lisätietoja)
Ladataan...

Kirjaudu LibraryThingiin nähdäksesi, pidätkö tästä kirjasta vai et.

Ei tämänhetkisiä Keskustelu-viestiketjuja tästä kirjasta.

» Katso myös 20 mainintaa

englanti (18)  hollanti (1)  Kaikki kielet (19)
Näyttää 1-5 (yhteensä 19) (seuraava | näytä kaikki)
Ik ben een boekenliefhebber. Misschien een rare bekentenis voor iemand die twee boekbesprekingen per week publiceert, maar in dit geval wil ik even de nadruk leggen op die derde lettergreep en vervolgens de vierde en vijfde: ‘lief’ en ‘hebber’. Ik heb boeken lief, ik ga ze nooit mishandelen, en ik heb er een hekel aan als anderen dat wel doen of gedaan lijken te hebben. Wat minstens op het eerste zicht het geval lijkt met mijn exemplaar van 1000 Years of Annoying the French van Stephen Clarke http://www.stephenclarkewriter.com/en/home: de achter- en voorpagina lijken wel gemarteld, iedere hoek ervan heeft ezelsoren, de bladzijden zijn gegolfd alsof ze in de regen hebben gelegen. Ik zou een boek in een dergelijke toestand normaal niet meenemen, zelfs niet uit een kringwinkel, ik adopteer geen damaged goods, maar in dit geval sprak de titel me zodanig aan en was de uitleg op de achterpagina interessant genoeg om de klepper van vijfhonderdveertig bladzijden toch naar de kassa te brengen, er een euro voor te betalen en hem mee te nemen naar huis. Herstel zat er niet meer in, maar het lezen deed ik binnen de kortste keren, en dat laatste was bij iedere bladzijde genieten.

Ik heb immers wel méér boeken gelezen van ‘populariserende’ geschiedkundigen en behalve leesbaar zijn die boeken doorgaans hier en daar ook wel grappig, maar Stephen Clarke verslaat op dat vlak wel ongeveer iedere historicus waarvan ik eerder een boek heb gelezen. Misschien omdat hij geen geschiedkundige is maar taalkundige (Engels en Frans aan de universiteit van Oxford), zichzelf verre van serieus neemt http://www.stephenclarkewriter.com/en/biography, en z’n carrière als auteur begonnen is met het schrijven van sketches voor BBC Radio 4 en scenario’s voor stripverhalen van de Amerikaanse tekenaar Gilbert Shelton https://www.galeriebd.com/en/artists/gilbert-shelton-en/. Of misschien omdat hij simpelweg weet dat je iets ernstigs ook (misschien zelfs beter) al lachend kan brengen en revisionisme een bij uitstek ernstige zaak is.

‘Revisionisme’ zoals in ‘holocaustrevisionisme’?! Nee, revisionisme zoals elke geschiedkundige (of amateur-geschiedkundige) dat eigenlijk hoort te beoefenen (ook wat de judeocide betreft trouwens): historisch revisionisme. Ofte, zoals zelfs Wikipedia weet, “een nieuwe interpretatie van een historisch verslag”, “meestal (…) het betwisten van ‘orthodoxe’ zienswijzen op basis van nieuw of eerder genegeerd of onderbelicht bewijsmateriaal”. In het geval van 1000 Years of Annoying the French hoofdzakelijk onderbelicht langs één kant van het Kanaal: de Franse. De geschiedenis wordt geschreven door de overwinnaars, wordt dan wel eens gezegd, maar de verliezers hebben – zo blijkt maar al te vaak in dit boek – van die overwinnaars op dát vlak doorgaans niet veel te leren. De waarheid is vaak het eerste slachtoffer van een oorlog, luidt een ander gevleugeld woord, en dat komt al dichter bij de feiten in de buurt. Met dien verstande dat ‘oorlog’ ook mag begrepen worden als elk mogelijk conflict, elke botsing van belangen, elke door de ene groep gevoelde behoefte om anderen te overtuigen van zijn gelijk tegenover dat van een andere groep.

Dat die andere groep in het geval van Frankrijk vaak de Engelse buurman zal zijn, lag en ligt voor de hand en degenen die de Fransen al duizend jaar vervelen, degenen die niet genoemd worden in de titel, zijn dus logischerwijs de Engelsen. ‘Logischerwijs’ ook omdat Clarke niet alleen al jaren in Frankrijk woont (“As soon as I heard about the possibility of a French 35-hour week, I moved to Paris”), maar – zoals aangegeven – ook beide talen goed beheerst, en zoals elke Engelsman waar hij ook woont in de eerste plaats Engels is gebleven. Ook wat zijn referentiekader betreft dus, wat dan ook meteen het enige negatieve puntje oplevert dat ik met betrekking tot dit boek naar voren zou brengen: het kan best ridicuul lijken dat niét-Engelstaligen proberen hun taal nog enigszins overeind te houden tegen de overweldigende invloed van het Engels, maar dat is het echt alleen maar in de ogen van de Engelstaligen. Het is noch een typisch Frans fenomeen, noch een waar Engelstaligen bewust op aansturen, maar het gaat ook echt om méér dan wat Engels in reclameslogans. A law against English had dus niet echt gehoeven als hoofdstuk in dit boek. Maar gezien dat hoofdstuk amper drie bladzijden beslaat, is het hoogstens een schoonheidsvlekje, een tâche de beauté, op de rest van het boek. Overbodig zoals de zes bladzijden met Quotations die de Select Bibliography, Illustration Credits en Index voorafgaan.

Mais bon, voor het overige kan ook in 2024 nog gezegd worden dat dit boek het meer dan verdiende om bij zijn verschijnen in 2010 (en mocht het nú uitgebracht worden wat mij betreft opnieuw) in de bestsellerlijst van Amazon UK tegelijkertijd op nummer 4 tussen de geschiedenisboeken en op nummer 1 bij de humoristische boeken te staan. Zélfs al is het nooit in het Nederlands vertaald, want dan heeft de lezer nog steeds de mogelijkheid het te lezen in het… Frans. Of toch sinds dit jaar, want in januari verscheen uiteindelijk 1000 ans de mésentente cordiale. Te vrezen valt dat minstens een deel van de humor in die Franse vertaling verloren zal gegaan zijn, zoals dat ook het geval zou zijn geweest in een Nederlandse vertaling, maar wie het Engels niet echt machtig is, zal allicht sowieso referenties als “My kingdom for a Norse”, “Giving massacre a bad name”, “Comic failure to send relief”, “Teenage kicks”, “Two strikes and out” of “Cartier takes over the watch” missen. Als het een troost mag zijn: ik denk niet dat ik meer dan een keer of vijf een woord ben gaan opzoeken en ik lees nu ook niet precies élke dag Engelse teksten, dus hoef je niet per se een “master” in de Germaanse talen te zijn om het maximum uit dit boek te halen.

Een maximum dat behalve uit een hoop gelach – hardop in sommige gevallen – ook en zeker zal bestaan uit een betere kennis van de geschiedenis. Ik weet niet hoe dat zit in het noorden, in Nederland dus, maar in het zuiden, in Vlaanderen, zijn we tot op vandaag niet alleen het slachtoffer van de belgicistische geschiedschrijving à la Henri Pirenne, maar ook van een uitgesproken francofiele kijk op de ruimere geschiedenis van West-Europa. In zo’n ruime mate zelfs dat pakweg de Leeuw van Waterloo door velen – uiteraard ook langs Franstalige zijde - gezien wordt als een monument voor Napoleon in plaats van een monument voor de overwinning op die bezetter. Een illusie waar hoofdstuk 17, Napoleon: If Je Ruled the World – The rise of Bonaparte: soldier, emperor, lover of Josephine and creator of the French brothel, en hoofdstuk 18 van dit boek, Wellington Puts the Boot in on Boney – Napoleon’s downfall at the hands (and feet) of the Iron Duke ongetwijfeld een einde aan zullen maken. Méér dan een ‘serieus’ geschiedenisboek dat zou doen omdat ten eerste weinig mensen zo’n ‘serieus’ geschiedenisboek gaan lezen, ten tweede al even weinig mensen daar veel van zullen onthouden een keer hun examen voorbij is (laat ons wel wezen: geschiedenisboeken worden veelal door studenten gelezen omdat ze dat moéten), ten derde iets wat met humor verteld wordt simpelweg beter blijft hangen. Niemand herinnert zich morgen per slot van rekening nog wat Alexander De Croo vandaag weer uit zijn botten zal slaan, maar velen zullen zich wel herinneren wat een cartoonist daarvan zal maken.

En dat geldt ook voor bijvoorbeeld de geschiedenis van Willem de Veroveraar die het kanaal overstak, de Honderdjarige Oorlog, Jeanne d’Arc, de Burgers van Calais, Mary Queen of Scots, Frans Canada (en het restant daarvan, Québec), Champagne (de drank, niet de streek), Tahiti, de guillotine, de Franse Revolutie, de Eerste en Tweede Wereldoorlog, de Concorde en de Chunnel, om maar een páár van de onderwerpen te noemen die in dit boek aan de orde komen. Zélfs los van die laatste twee geen dode geschiedenis, zo maakt Clarke meteen al in zijn Introduction duidelijk: “(…) go into the British Embassy in Paris, and what do you see in the first anteroom you enter? A gigantic portrait of the Duke of Wellington, the man who effectively ended the career of France’s greatest general, Napoleon Bonaparte. Essentially, a two-century-old defeat is brandished in the face of every French visitor to Britain’s diplomatic headquarters… in France’s own capital city.” Een ‘fout’ die de Engelsen anderzijds bereid waren recht te zetten toen ze besloten het Engelse eindstation van de Eurostar te verleggen van London Waterloo naar een nieuwe terminal bij St Pancras station. “Well”, zo besluit Clarke dit boek, “no, actually. Because St Pancras, a Roman Christian who was executed in AD 303 for refusing to perform a sacrifice to Roman gods, is the patron saint both of children and of the island where his relics are supposedly to be found – Corsica. Yes, Corsica, which is not only the birthplace of Napoleon but is also the island whose masked independence fighters regularly take potshots at French administrators and blow up the holiday homes of French mainlanders. So the new London Eurostar terminal is named after the patron saint of anti-French terrorists. But then, after 1,000 years of annoying the French, what did you expect?”

Waarmee ik Eurostargewijs van het ene eind van het boek naar het andere gereden ben, zonder tussen Parijs en Londen zelfs maar te stoppen in Rijsel, Kales, Ashford en Ebbsfleet, en zonder verder in te gaan op een van die talloze stukken tekst die ik tijdens het lezen van dit boek heb aangeduid als misschien te gebruiken in deze boekbespreking. Waarom? Omdat “talloze” echt talloze is en ik weet dat dan geen kat deze bespreking gaat uitlezen (wat wil zeggen dat ik ze alleen zou tikken om mezelf een plezier te doen, wat óók weer wat overdreven is). Omdat ik – belangrijker nog – vind dat u dit boek echt moet lezen. En omdat ik nóg eens het hele boek ga lezen als ik me weer laat gaan aan het overnemen van meer dan dit laatste citaat: “Before 1066, the issue troubling the inhabitants of what is now Britain was not ‘Will I get a decent pension?’ or ‘How much is my house worth?’ It was more along the lines of ‘When will a horde of axe-wielding murderers come charging across the horizon to rape the women and steal the cattle (or in the case of certain Viking tribes the other way round)?’ If people didn’t starve to death because of famine or pillage, if they managed to get the harvest in and have time to eat it, life was good. And to give themselves a reasonable chance of enjoying this luxury, what they needed most was a strong king. Someone who would tax them half to death but who might just keep them alive long enough to pay the taxes – a lot like modern governments, in fact.” Met dat verschil uiteraard dat je tegenwoordig de helft en meer van je loon afgeeft aan de roverheid, maar daar zelfs geen gevoél van veiligheid aan overhoudt…

Björn Roose ( )
  Bjorn_Roose | Feb 1, 2024 |
When I started reading this I wasn't sure I could handle that many years, and pages, of history written with tongue planted firmly in cheek. I was wrong. Turns out it was the porridge that Goldilocks ate for telling this very long and very acrimonious relationship story. ( )
  beentsy | Aug 12, 2023 |
An amusing and yet informative at over 1000 years of "relations" between the French and the British. I learnt a lot about British history. ( )
  yukon92 | Jul 21, 2023 |
This millennial look at the history of Britain and France is told with wry, sometimes childishly irritating, and rarely laugh-inducing humour. It’s pretty comprehensive, coming in at just under 650 pages, and it’s not all as good as the rest of it.

Beginning with William the Conqueror (not French) and ending with Nicolas Sarkozy (French), Clarke covers a fair bit of ground including food, battles, trade, battles, Canada, battles, wine, battles, Voltaire, battles, the French Revolution and battles. Oh, and there are about seven chapters dedicated to Napoleon.

You learn a lot about the impact of France on the world. In many cases, as the book has a clear anti-French bias (albeit tongue-in-cheek apparently) Clarke takes pains to point out where our common understanding of the influence of France on history is misplaced.

Although history is the opinion of whoever decides to interpret certain selected facts a certain way, it’s helpful to know that there are alternative ways to interpret facts so that the French don’t get the glory for many things they think they’re responsible for. As a Brit, that’s very satisfying.

Despite it being a whimsical ride for the most part, it did drag from time to time, and I was glad to get it over with. There are far too many dad jokes in here for me. He’s a writer, not a comedian.

I can see this being something of a good read on holiday or on the plane. Something to pick up and put down. It’s interesting enough. But Clarke is no Bryson, and I couldn’t help but wish our USAnian friend could have advised him. ( )
  arukiyomi | Sep 6, 2020 |
This turned out far better than I expected from the (admittedly amusing) title. Indeed, this not being my period, I could only really find two errors (when talking about Mary, Queen of Scots' imprisonment at Tutbury in Staffordshire, Clarke refers to "nearby" Buxton when it's anything but; and he gets the origin of the Sudeten Germans wrong - but then again, so does nearly everyone else) and one glossing over (his account of the 1956 Suez crisis seems a bit sketchy over the American and Russian reactions, and just saying that he was concentrating on the Anglo-French story is no excuse because Clarke went off-piste for essential background earlier).

But these are minor quibbles; after all, no-one's going to use this as their primary source for serious historical research. Are they?

Nearly 700 pages slipped past very easily. It read like a cross between 'Game of Thrones' and 'Horrible Histories'. Ruth Murray's cover art is a delight. ( )
2 ääni RobertDay | Mar 22, 2020 |
Näyttää 1-5 (yhteensä 19) (seuraava | näytä kaikki)
The French have always considered themselves to be nature's aristocrats, whilst their failures (such as Crecy, Agincourt, and their candidature for the 2012 Olympics) have been swept under the carpet by a race who 'still consider Napoleon's retreat from Moscow to be a strategic withdrawal, and the Nazi occupation of France as merely a waiting period until De Gaulle was ready to come back and seize victory.'
But in chronicling a millennium spent glowering at one another from across the Channel, Clarke also makes a spirited argument for English ownership of virtually every great French tradition.
Take Champagne, for instance. Far from being a French invention, bubbly only became possible once British bottle-making techniques provided a product that could withstand all that extra fizz without the contents exploding all over your dinner table. And with the onset of global warming, the best vintages will soon be grown on the Hackney Marshes, anyway.
Even the guillotine, ultimate symbol of liberty, equality and fraternity, can claim to be an English invention. An earlier version of this device for achieving rapid weight-loss was allegedly being used in a small market town in Yorkshire some years before the eponymous Parisian professor came up with his own design.
 
Sinun täytyy kirjautua sisään voidaksesi muokata Yhteistä tietoa
Katso lisäohjeita Common Knowledge -sivuilta (englanniksi).
Teoksen kanoninen nimi
Tiedot englanninkielisestä Yhteisestä tiedosta. Muokkaa kotoistaaksesi se omalle kielellesi.
Alkuteoksen nimi
Teoksen muut nimet
Alkuperäinen julkaisuvuosi
Henkilöt/hahmot
Tiedot englanninkielisestä Yhteisestä tiedosta. Muokkaa kotoistaaksesi se omalle kielellesi.
Tärkeät paikat
Tiedot englanninkielisestä Yhteisestä tiedosta. Muokkaa kotoistaaksesi se omalle kielellesi.
Tärkeät tapahtumat
Tiedot englanninkielisestä Yhteisestä tiedosta. Muokkaa kotoistaaksesi se omalle kielellesi.
Kirjaan liittyvät elokuvat
Epigrafi (motto tai mietelause kirjan alussa)
Tiedot englanninkielisestä Yhteisestä tiedosta. Muokkaa kotoistaaksesi se omalle kielellesi.
'The English, by nature, always want to fight their neighbours for no reason, which is why they all die badly.' - From the Journal d'un Bourgeois de Paris, written during the Hundred Years War

'We have been, we are, and I trust we always will be, detested by the French.' - The Duke of Wellington
Omistuskirjoitus
Tiedot englanninkielisestä Yhteisestä tiedosta. Muokkaa kotoistaaksesi se omalle kielellesi.
To the Crimée Crew for their thousand years of patience, and especially to N., who helped me through every battle.

Merci to my editor Selina Walker for her sense of history in reminding me constantly of my deadline.

And to everyone at Susanna Lea's agency for their role in making this whole histoire possible.

Ensimmäiset sanat
Tiedot englanninkielisestä Yhteisestä tiedosta. Muokkaa kotoistaaksesi se omalle kielellesi.
The French are very proud of the fact that they were the last people to invade the British Isles.
Sitaatit
Viimeiset sanat
Tiedot englanninkielisestä Yhteisestä tiedosta. Muokkaa kotoistaaksesi se omalle kielellesi.
(Napsauta nähdäksesi. Varoitus: voi sisältää juonipaljastuksia)
Erotteluhuomautus
Julkaisutoimittajat
Kirjan kehujat
Alkuteoksen kieli
Tiedot ranskankielisestä Yhteisestä tiedosta. Muokkaa kotoistaaksesi se omalle kielellesi.
Kanoninen DDC/MDS
Kanoninen LCC

Viittaukset tähän teokseen muissa lähteissä.

Englanninkielinen Wikipedia (3)

History. Nonfiction. Humor (Nonfiction.) HTML:The author of A Year in the Merde and Talk to the Snail offers a highly biased and hilarious view of French history in this international bestseller.

Things have been just a little awkward between Britain and France ever since the Norman invasion in 1066. Fortunatelyafter years of humorously chronicling the vast cultural gap between the two countriesauthor Stephen Clarke is perfectly positioned to investigate the historical origins of their occasionally hostile and perpetually entertaining pas de deux.

Clarke sets the record straight, documenting how French braggarts and cheats have stolen credit rightfully due their neighbors across the Channel while blaming their own numerous gaffes and failures on those same innocent Brits for the past thousand years. Deeply researched and written with the same sly wit that made A Year in the Merde a comic hit, this lighthearted trip through the past millennium debunks the notion that the Battle of Hastings was a French victory (William the Conqueror was really a Norman who hated the French) and pooh-poohs French outrage over Britain's murder of Joan of Arc (it was the French who executed her for wearing trousers). He also takes the air out of overblown Gallic claims, challenging the provenance of everything from champagne to the guillotine to prove that the French would be nowhere without British ingenuity.

Brits and Anglophiles of every national origin will devour Clarke's decidedly biased accounts of British triumph and French ignominy. But 1000 Years of Annoying the French will also draw chuckles from good-humored Francophiles as well as "anyone who's ever encountered a snooty Parisian waiter or found themselves driving on the Boulevard Priphrique during August" (The Daily Mail). A bestseller in Britain, this is an entertaining look at history that fans of Sarah Vowell are sure to enjoy, from the author the San Francisco Chronicle has called "the anti-Mayle . . . acerbic, insulting, un-PC, and mostly hilarious.".

Kirjastojen kuvailuja ei löytynyt.

Kirjan kuvailu
Yhteenveto haiku-muodossa

Current Discussions

-

Suosituimmat kansikuvat

Pikalinkit

Arvio (tähdet)

Keskiarvo: (3.85)
0.5
1 1
1.5
2 3
2.5
3 23
3.5 7
4 35
4.5 5
5 19

Oletko sinä tämä henkilö?

Tule LibraryThing-kirjailijaksi.

 

Lisätietoja | Ota yhteyttä | LibraryThing.com | Yksityisyyden suoja / Käyttöehdot | Apua/FAQ | Blogi | Kauppa | APIs | TinyCat | Perintökirjastot | Varhaiset kirja-arvostelijat | Yleistieto | 208,668,244 kirjaa! | Yläpalkki: Aina näkyvissä