Picture of author.

Walter Kempowski (1929–2007)

Teoksen All for Nothing tekijä

58+ teosta 1,762 jäsentä 40 arvostelua 3 Favorited

Tietoja tekijästä

Walter Kempowski (1929-2007) was one of Germany's most important postwar writers. In the 1980s he began gathering diaries, letters, and memoirs of World War II, which he edited into ten volumes published in German. This is the first portion to appear in English. Shaun Whiteside's translations from näytä lisää the German include classics by Freud, Musil, and Nietzsche. näytä vähemmän

Sarjat

Tekijän teokset

All for Nothing (2006) — Tekijä — 501 kappaletta
Tadellöser & Wolff (1971) 199 kappaletta
Homeland (1992) 119 kappaletta
Days of Greatness (1978) 98 kappaletta
Ein Kapitel für sich (1975) 56 kappaletta
Did you ever see Hitler? (1973) — Tekijä — 38 kappaletta
Schöne Aussicht. (1981) 33 kappaletta
Herzlich willkommen (1984) 32 kappaletta
Heile Welt. (1998) 32 kappaletta
Dog Days (1988) 31 kappaletta
Letzte Grüße: Roman (2003) 26 kappaletta
Alkor: Tagebuch 1989 (2001) 23 kappaletta
Hamit: Tagebuch 1990 (2006) 17 kappaletta
Somnia: Tagebuch 1991 (2008) 16 kappaletta
Im Block (1972) 16 kappaletta
Haben Sie davon gewußt? (1979) — Toimittaja — 16 kappaletta
Unser Herr Böckelmann (1979) 13 kappaletta
Sirius: Eine Art Tagebuch (1990) 12 kappaletta
Culpa: Notizen zum "Echolot" (2005) 7 kappaletta
Bloomsday '97 (1997) 6 kappaletta
Mein Lesebuch (1980) 5 kappaletta
Alle unter einem Hut (1976) 4 kappaletta
12 Märchen, radiert (1978) 3 kappaletta
Kempowskis Einfache Fibel (1980) 3 kappaletta
Wszystko na darmo (2023) 2 kappaletta
Langmut, Gedichte (2009) 2 kappaletta
2001 1 kappale
1979 1 kappale
2006 1 kappale
Mein Rostock (1994) 1 kappale

Associated Works

Walter Kempowski: Bücher und Begegnungen (2009) — Avustaja — 2 kappaletta

Merkitty avainsanalla

Yleistieto

Jäseniä

Kirja-arvosteluja

I discovered Walter Kempowski’s 2006 gem “All for Nothing” (“Alles umsonst”) quite by accident, reading a column on the New York Times Sunday Book Review.

Environmental journalist and author Elizabeth Kolbert called it the best book she had ever read. That seemed pretty high praise. As I was finishing the book I tweeted Kolbert and asked her what was it about the story that had so moved her.

She answered “I think it was the unvarnished grimness of it all, but also the way it did call attention to its grimness. I found it very affecting. Also, of course, it’s very well written (and translated).

Grim indeed. This story is about the collapse of East Prussian society in the winter of 1945 as it is clear Russian forces are only days away from over-running the region.

Most of the able-bodied men are away at the front. The characters are largely men, women, and children who for one reason or another have been excluded from service, including local Nazi functionaries intent on upholding the rule of (their) law in the disintegrating conditions.

For me there was a parallel between Kolbert’s own writings on environmental collapse and the societal collapse of the Nazi state. In this story, people are rushing presumably to safe zones oblivious to the tsunami about to overtake them.

The heroine of the story, Katharina von Globig, is swept up in a search of Jew-lovers and imprisoned for having harboured a Jew in her boudoir for a single evening.

As I read her interrogation I wanted to break into the story and say to her interrogators “Wait a minute: in a few short days you and all your cronies will be judged by the world as criminals in the highest degree having imprisoned, gassed, burned, and destroyed entire communities of innocent people. In the millions.”

Her husband is on the Italian front and about the same time puts a gun to his temple after finally accepting the inevitable has arrived.

Her young son Peter with the help of an aunt follows the tide of refugees through the streets of ancient towns and choked roads of people heading toward....what? A better life? Protection from the Russian hordes?

In reality, there is no escape.

I learned that this was among Kempowski’s last writings. He died of intestinal cancer in 2007 after having written more than 40 books and collected huge archives from the end of The Third Reich.

I was struck not only by the parallels with our own demonstrable environmental catastrophe but also by the parallels on the recent attacks on the US Capitol in Washington, DC.

On TV we watched polite society break down as rioters believing the US election had been stolen from Donald Trump and followers of a fictional hero Qanon sought to save freedom from itself.

As though a broad swath of American society was waking up to the pathology of a cult before its own eyes.

I found the opening pages of the story so evocative of the failed state: the black crows, the crumbling walls, the abandoned farm implements. Kempowski had that Chekovian gift of making such a huge canvas seem so close and suffocating.

This was such an apt read for the times.
… (lisätietoja)
 
Merkitty asiattomaksi
MylesKesten | 17 muuta kirja-arvostelua | Jan 23, 2024 |
I stopped reading this after 70 or so pages. Maybe it was the translation.
 
Merkitty asiattomaksi
Kalapana | 17 muuta kirja-arvostelua | Jan 22, 2024 |
Wir haben es nicht gewußt is een bekende ironische zin die het Duitse volk nogal eens in de mond wordt gelegd als hen wordt gevraagd naar de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust in het bijzonder. In het boek Heeft u Hitler gezien? stelt de schrijver Walter Kempowski een soortgelijke vraag in het tweede deel van het boek, maar eerst stelt hij de vraag die de titel van dit boek vormt.

Het is een slimme vraag, zegt schrijfster Roxane van Iperen in haar voorwoord, want we zoeken naar antwoord op de vraag wat een heel volk heeft bezield om achter één man aan te lopen. Een man die opdracht gaf tot machinaal moorden en daarmee de ondergrens van de menselijkheid bereikte. Daarom deze vraag;

Niet: waarom steunde u Hitler? Maar: heeft u Hitler gezien? De antwoorden, zonder enige literaire inmenging door Kempowski weergegeven, staccato, met het beroep en het geboortejaar van de respondent als enige context, zijn op zichzelf geen betrouwbare geschiedschrijving. Ze zijn zelfs niet te vertrouwen als herinnering…Toch vormen al die antwoorden sámen een diaserie van onschatbare waarde.

De bevraagde mensen geven vaak meer informatie dan een simpel ‘ja’ of ‘ nee’ en dat levert veel informatie op. In deel twee van dit boek biedt Kempowski geen milde omweg meer aan de Duitsers, en aan de lezer ook niet. Daar vraagt hij; Wist u ervan? Dat geeft een nog veel indringender beeld met soms schrijnende verhalen.

In het eerste deel valt op dat de figuur van Hitler mensen zowel aantrok als afstootte. Een huisvrouw uit 1916 meldt;

Hij had grote, heldere ogen en keek je heel doordringend aan.

Zijn redenaarstalent komt veel ter sprake en maakt vaak grote indruk, zoals een officier uit 1916 zei;

We zouden allemaal meteen ons geweer hebben gegrepen, zozeer stonden we voor hem klaar. Het is me nog altijd een raadsel hoe iemand ons zo kon meeslepen.

Aan de andere kant hadden veel mensen een afkeer van de bombast en het vertoon waarmee Hitler zich omringde. Toch bleek het soms lastig om er weerstand aan te bieden, zoals een professor uit 1907 zei;

Het vreemde aan Hitler..Weet u, ik ben veel intelligente, zelfstandig denkende mensen tegengekomen. Iemand zei een keer tegen me: ‘Ik ben ernaartoe gegaan met het vaste voornemen: mij krijgt hij niet! En toen ik er was…het was een sfeer die me volkomen weerloos maakte.

Toch waren er ook mensen die blijkbaar niet vatbaar waren voor de retoriek van Hitler. Zo vertelde een advocaat uit 1908 dat hij in een menigte als enige weigerde om de Hitlergroet te brengen;

Voor zover ik kon zien, schreeuwde iedereen – echt iedereen – en strekte iedereen zijn arm, terwijl ze met felle, glazige ogen naar de ‘Führer’ keken. Niemand merkte blijkbaar dat ik zwijgend en roerloos tussen hen in stond.

Het doet sterk denken aan de beroemde foto van August Landmesser, die ook weigerde de groet te geven in een menigte mensen.

Het tweede deel van dit boek gaat dus over de vraag of men wist van de concentratiekampen en wat zich daar afspeelde. Opvallend is dat Wir haben es nicht gewußt maar zelden is opgetekend. Zelden, maar het ontbreekt niet, zoals een huisvrouw zegt;

Nee, daar wist ik niets van. Kan me ook helemaal niet voorstellen dat iemand als Hitler, die echt van kinderen hield en zich zo met de jeugd bezighield, dat dat zo geweest zou zijn, kan ik me gewoon niet voorstellen, dat is uitgesloten.

Terwijl daarboven een boer laat optekenen;

Ik snap niet dat de oudere generatie nog altijd zegt dat ze niets van dat alles heeft geweten. Elke burger wist in elk geval tijdens de oorlog heel goed dat als iemand niet naar de pijpen van de partij danste, hij moest verdwijnen, en waarheen, dat wist vast iedereen.

Tussen deze twee meningen zitten talloze anderen. ‘Dachau’ was een vrij normaal woord dat gebruikt werd om mee te dreigen. Veel mensen hebben kampen en gevangenen gezien, maar dachten dat het om misdadigers ging of stelden eenvoudig geen vragen. Want de boer had gelijk, je kon zo maar verdwijnen.

Velen hebben ook transporttreinen gezien of zelfs executies en dan gruwelen ook Duitsers van wat ze zien. Toch lezen we ook vaak dat men wel van de kampen wist, maar niet dat het zo erg was.Wel dat het de bevolking toch werd verweten. Men had het moeten weten, de kampen lagen immers overal. Een docent zegt daarover;

Het is moeilijk op dat verwijt te reageren. Ik woonde in Arnstadt, 40 kilometer van Weimar, maar ik heb niets van Buchenwald geweten. We wisten dat er een kamp Buchenwald bestond, maar wat daar gebeurde…Het was echt zo afgeschermd van de buitenwereld, dat je niets hoorde.

Tenslotte zijn er de verhalen waarvan je nu nog steeds opkijkt, zoals van de leraar die gediend heeft bij de SS:

Het moet in 1943 geweest zijn dat we een feestje hadden waar ook een kwart-Joodse vrouw was. Ik heb haar uitvoerig uitgelegd dat het niet zo mooi was was ze met de Joden deden, dat ze onderdrukt werden enzovoort, maar dat ze toch moest accepteren dat als een heel volk dat wilde, de minderheid in kwestie daaronder moest lijden en het maar moest verduren. Je had gewoon niet in de gaten hoe onmenselijk je was.

Er komt natuurlijk geen eenduidig antwoord op wat een volk bezield heeft en of iedereen de waarheid heeft gesproken, maar het geeft een fascinerend beeld van hoe men toen in de samenleving stond. De schrijver Sebastian Haffner heeft bij deel één nog een nawoord geschreven waarin hij een aantal plausibele redenen geeft van het succes van Hitler en zijn partij. Gaat u het vooral lezen.

Vertaling; Gerrit Bussink en Izaak Hilhorst
… (lisätietoja)
 
Merkitty asiattomaksi
Koen1 | Dec 12, 2023 |
Schriftsteller in den 80er Jahren ( siehe Tagebuch Sirius)
 
Merkitty asiattomaksi
betty_s | Nov 2, 2023 |

Listat

Palkinnot

You May Also Like

Associated Authors

J.W.M. Liefrink Translator
Anthea Bell Translator
Jenny Erpenbeck Introduction
Rebecka Kärde Translator
Shaun Whiteside Translator
Michael Lipkin Translator
Michael Roloff Translator
Tinke Davids Translator
Eugen Kogon Afterword

Tilastot

Teokset
58
Also by
1
Jäseniä
1,762
Suosituimmuussija
#14,608
Arvio (tähdet)
4.0
Kirja-arvosteluja
40
ISBN:t
200
Kielet
10
Kuinka monen suosikki
3

Taulukot ja kaaviot