Jewish Life Under Hilter

Considering that I read W. G. Sebald's The Emigrants in translation from the German, I am amazed at the beauty and fluidity of his language, particularly in regards to his description of physical environments - I'm not sure that I have ever encountered a writer who can evoke a specific place anywhere near as well as Sebald can. This book focuses on memory, particularly memories surrounding the forced displacement of European Jews by the Nazis. Sebald is much less interested in the recounting of events than he is in the understanding of motives and passions, and the first chapter, focusing on Dr. Henry Selwyn, is exceptional - Sebald handles melancholy, history, and decay with a lightness of touch that is truly the hallmark of a talented artist. ( )

Creía que me gustaría más.... tal vez expectativas demasiado altas? ( )

Ook met "de emigrés" dompelt W.G. Sebald de lezer in dezelfde verfijnd-melancholische atmosfeer van het oude, verdwenen Europa aan de hand van vier mannenportretten die volkomen los van elkaar staan. Sebalds stijl is uniek; een schijnbaar eenvoudig verhaalde schriftuur, met een evenwel hoge densiteit aan informatie, gelardeerd met prachtige foto's die de toch al nauwkeurige teksten dubbel aanschouwelijk maken, en de lezer aldus een vreugdevol gevoel van extra betrokkenheid schenken. Dit boek is qua sfeer zeer verwant aan "Austerlitz".
De mooie quote op de achterflap van dit boek schetst zeer goed wat de schriftuur van Sebald beoogt: " Er is geen schrijver in de naoorlogse literatuur die zo voelbaar maakt hoe het Europese zenuwgestel blijvend is aangetast door een onherstelbare breuk in de beschavingsgeschiedenis."
Gewoon grootse literatuur, zoals ook Susan Sontag beaamde. ( )

This book is, in a minor key, what Sebald's Austerlitz is in a major key. It is a beautiful, moving book -- Cynthia Ozick describes it as "sublime," and I do not disagree. I would give Austerlitz ten stars; this one, then, is well worth the five I assign to it. ( )