Joe Speedboat leest als een trein. Het perspectief vanuit de invalide jongen en zijn 'vriend' de ADHD Speedboat is niet origineel maar wel heel origineel uitgewerkt. Mooiste fragmenten/elementen: bouw van het vliegtuig en het wegvaren van de 'stiefvader'. ( )

Tommy Wieringa is een verhalenverteller en dat is absoluut van nu. Natuurlijk, verhalenvertellers zijn er al sinds de mensheid communiceert, maar we zien nu een opleving van rasechte verhalenvertellers. Denk maar eens aan Zafon en zijn 'Het spel van de engel'. Alle kritiek ten spijt breken zijn verkoopcijfers alle records. Maar terug naar Tommy Wieringa. Een terechte vermelding in de canon van 90 jaar bibliotheek. Twee verhalenboeken heb ik gelezen, Joe Speedboot en, recentelijk, Caesarion. En geloof me, dit zijn verhalen die je onmiddellijk meenemen naar een andere wereld en andere levens.

Neem Joe Speedboot en het verhaal van Fransje. Fransje Hermans ligt door een ongeluk 220 dagen in coma. Als hij wakker wordt is niets meer hetzelfde. Er een nieuwe jongen in hun dorp, Lomark, komen wonen. Deze jongen heet Joe Speedboot; een jongen die bommen maakt en een vliegtuig in elkaar zet, techniekverslaafd is en het leven van veel mensen in Lomark op zijn kop zet. Allemaal verhalen! Hij is één jaar jonger dan Fransje maar door zijn ongeluk komen ze bij elkaar in de klas, samen met nog twee andere vrienden van Fransje: Christof en Engel. Nadat ze zijn afgestudeerd wordt Joe manager van Fransje in armworstelen. Ook komt er een meisje in Lomark wonen: Picolien Jane, of PJ. De rivaliteit laait hoog op bij de vier vrienden, maar dat lost PJ op haar geheel eigen wijze op. Allemaal verhalen en er zijn er meer!

Joe Speedboot is een zeer toegankelijk boek, met veel humor geschreven en een aanrader voor jong en oud. Prachtig is de melancholische ondertoon in het boek en dat vind ik zo knap van verhalenvertellers: het verhaal blijft je nog dagen bij en vergezelt je bij alles wat je doet door de dag heen.

Dat geldt ook voor Caesarion, de kleine Caesar. Opnieuw een verhaal met vele verhalen, minder humoristisch en grimmiger in z'n melancholie, maar weer een verhaal dat onder je huid kruipt.

Ludwig Unger komt voort uit het huwelijk van twee beroemdheden, en was voorbestemd van hun beider talenten de vermenigvuldiging te zijn. De zoon van Julius Caesar en Cleopatra werd Caesarion genoemd, kleine Caesar. Het is ook de koosnaam die Ludwig Unger van zijn moeder krijgt. Met haar woont hij op een eroderende klif in Oost-Engeland. Na iedere winter is de zee het huis dichter genaderd, net zo lang tot het vergaat. Een odyssee begint.
Caesarion is een geschiedenis over schoonheid en verval, over de knellende band tussen moeder en kind, hun trouw en ontrouw, en ten slotte, wanneer deze dingen zijn verteld, over het belang jezelf ten offer te brengen.
Als je meer wilt weten over deze verhalenverteller kun je een mooi overzicht bekijken van mijn collega's uit Deventer. Maar het allerbeste kun je natuurlijk gaan lezen.

Fantastisch boek.

Een ontroerend en hilarisch boek.
Beeldend beschreven, prachtige zinnen ( )

Terwijl Fransje in coma ligt na een ongeluk met een trekker, komt er
een nieuwe jongen in het dorp wonen, Joe. Hij zorgt voor enige
opschudding in het dorp. Fransje kan na z'n ongeluk nog maar een arm
bewegen en zit in een rolstoel. Hij komt bij Joe in de klas en samen
met Christof vormen ze een vriendengroepje.
Na de middelbare school gaan de anderen studeren, maar Fransje blijft
achter in het dorp aan de Ijssel en gaat werken als perser van
papierblokken. Al snel komt Joe terug naar het dorp Als Fransje een
ontdekking doet die z'n wereldje nog verder doet instorten is het dan
ook Joe die voorstelt om mt Fransje te gaan trainen voor
armworstelwedstrijden. Fransje z'n enige nog werkende arm is namelijk
oersterk. Ze reizen stad en land af en weten aardig wat prijzengeld
binnen te slepen.
Zonder het einde te verklappen, is dit in het kort het verhaal. Maar
het boek is nog zo veel meer. Het leest lekker en blijft boeien,
vooral door het bijzondere personage Joe. Het is een jongen die nooit
opgeeft, zoals bij de bouw van het vliegtuig blijkt. Misschien is hij
wel zo bijzonder omdat hij afsteekt tegen de burgerlijkheid van een
Hollands dorp, met ook weer zo z'n eigen karakters met hun
tekortkomingen.
Op de kaft staat o.a.: ' Het wemelt in dit boek van de rake metaforen
– Trouw'. Mij is niet helemaal duidelijk waarop gedoeld wordt. De
vergelijking met de samoerai, die inderdaad wel een mooie toevoeging
zijn aan dit verder vrij nuchtere verhaal, of zit er meer in?

" De Alles-Wordt-Minder_Mannen op de dijk kijken naar mij"

" Het binnenvaartschip passeert ons. De dekluiken staan open, bergen
zand torenen uit de ruimen, als kartles op een drakenrug. Een drijvend
heuvellandschap voor Duitsland. Geen wonder dat dit land zo plat is
als je heuvels exporteert."

"In de lucht is een wolk in de vorm van een voet. Wie daar, vraag ik
me af. Wie daar. Begrijp je?'

"Al mocht ik hem niet heel erg, misschien is het toch een vorm van
vriendschap te noemen wanneer iemand je zo goed kent, als een deel van
jezelf dat je liever niet onder ogen zou willen zien."

" Mensen zijn het grootste deel van hun leven op zoek naar warmte. Een
aapje dat kan kiezen tussen twee kunstmatige moeders, een van staal
met voedsel of een van badstof zonder voedsel, kiest voor de laatste.
Warmte en genegenheid, eeuwige baby's zijn we. Elkaar vloeien. Maar
teveel warmte maakt je suf, je wordt er slaperig van. Dat is de
beklemming van veel huwelijken - en is het eenmaal zover dan schreeuwt
de geest moord en brand. ( )